15 Aralık 1971. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi. Pakistan, doğu kanadını — bugünkü Bangladeş'i — kaybediyor. Kürsüde bir adam var: Zülfikar Ali Butto. Önüne konan teslimiyet belgesine bakıyor ve patlıyor: "Ben bir sıçan değilim. Hayatım boyunca hiç kaçmadım. Güvenlik Konseyinizi alabilirsiniz!" Belgeyi yırtıp salonu terk ediyor. O gün aşağılanan Pakistan, ertesi yıl tarihini değiştirecek bir karar alır. 1972'de Butto ülkesinin nükleer programını resmen başlatır ve o meşhur sözünü söyler: "Gerekirse ot yeriz, aç kalırız — ama nükleer bombamızı yaparız." Yıllar sürdü, ama Pakistan sözünü tuttu: 1998'de dünyanın ilk Müslüman nükleer gücü oldu. Peki bir milleti "ot yemeye" razı edecek kadar güçlü olan şey neydi — korku mu, yoksa gurur mu?
HİKÂYE ARŞİVİ · 1971 · 1 DK OKUMA
Zülfikar Ali Butto — 'Ot Yeriz Ama Bombamızı Yaparız'
1971 BM'de Zülfikar Ali Butto belgeleri yırtıp çıktı; 'ot yeriz ama bombamızı yaparız' sözüyle Pakistan'ı nükleer güce taşıyan yolu açtı — sonu idam sehpası oldu.
Bu tarihi kendi videon olarak üretmek ister misin? Studio; senaryo, seslendirme ve sahne promptlarını dakikalar içinde hazırlar.
STUDIO'DA ÜRET → HİKÂYE ARŞİVİ →