Arka plan
II. Kılıç Arslan, 1170’lerde Danişmendlileri ortadan kaldırarak Orta Anadolu’yu birleştirmişti. Selçukluların güçlenmesinden kaygılanan Manuel, Haçlı seferleri döneminde kaybedilen toprakları geri almak ve Konya’yı ele geçirmek amacıyla büyük bir ordu topladı; ordusunda Batılı şövalyeler ve Macar birlikleri de vardı.
Savaş
Kılıç Arslan barış teklif ettiyse de Manuel reddetti. Bizans ordusu, ağır yük arabaları ve kuşatma makineleriyle birlikte uzun bir kol hâlinde Miryokefalon geçidine girdi. Selçuklu kuvvetleri geçidin iki yanındaki tepelere yerleşmişti. Dar vadide sıkışan Bizans ordusu her yönden saldırıya uğradı; çıkan toz fırtınası karmaşayı artırdı. Bizans ordusu ağır kayıplar verdi; Manuel güçlükle kurtuldu.
Sonuçları
Kılıç Arslan, Bizans ordusunu tamamen yok etmek yerine barış yapmayı tercih etti. Manuel, Selçuklu sınırındaki Dorylaion (Eskişehir) ve Sublaion kalelerini yıkmayı kabul etti; ancak sonradan Dorylaion’u yıkmadı. Bizans tarihçisi Niketas Khoniates, Manuel’in bu yenilgiyi Malazgirt bozgunuyla karşılaştırdığını yazar. Miryokefalon’dan sonra Bizans bir daha Anadolu içlerine büyük bir sefer düzenlemedi.
Kaynakça
- Niketas Khoniates, Historia.
- Osman Turan, Selçuklular Zamanında Türkiye.
- Paul Magdalino, The Empire of Manuel I Komnenos, Cambridge, 1993.