Hayatı
Hayatı hakkında kesin bilgiler azdır. Bir kayda göre 1320 yılında 82 yaşında öldü. Menkıbeye göre gençliğinde Hacı Bektaş-ı Veli’den buğday istemeye gitti, ardından Hacı Bektaş’ın yönlendirmesiyle Taptuk Emre’nin dergâhına girdi. Bu dergâhta kırk yıl odun taşıdığı ve tek bir eğri odun getirmediği anlatılır. Menkıbe, sabrın ve doğruluğun simgesi olarak sevilir.
Dili
Yunus, dönemin aydınlarının Farsça ve Arapça yazdığı bir çağda halkın konuştuğu Türkçeyle yazdı. Hece ölçüsünü ve aruzu kullandı; şiirleri ilahiler ve nefesler olarak dergâhlarda, camilerde ve evlerde okunarak kuşaktan kuşağa geçti. “Gelin tanış olalım / İşi kolay kılalım / Sevelim sevilelim / Dünya kimseye kalmaz” dizeleri bu sadeliğin en bilinen örneklerindendir.
Düşüncesi
Yunus’un şiirlerinde Tanrı sevgisi, insan sevgisine ve bütün yaratılmışlara saygıya dönüşür. Dünya malının geçiciliği, gönül yıkmamanın değeri ve ölümün herkes için eşit olduğu, şiirlerinin başlıca konularıdır. “Bir ben vardır bende benden içeri” dizesi, insanın kendi içindeki derinliği arayışını anlatır.
Mirası
1307’de yazdığı mesnevi biçimindeki Risâletü’n-Nushiyye (Öğütler Kitabı) ve şiirlerinin toplandığı Dîvân, Türk tasavvuf edebiyatının temel eserleridir. UNESCO, doğumunun 750. yılı sebebiyle 1991’i Yunus Emre Yılı ilan etti. Türkiye’nin dünyadaki kültür merkezleri de bugün onun adını taşır.
Kaynakça
- Abdülbâki Gölpınarlı, Yunus Emre: Hayatı ve Bütün Şiirleri, YKY.
- Mustafa Tatçı, Yunus Emre Divanı, Kültür Bakanlığı.